ΔΕΛΦΙΚΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2008

όταν είμαστε Ενωμένοι



Σαν σήμερα τελείωσε η μάχη Ελλήνων και Περσών στις Θερμοπύλες.
Ήταν τέτοια ημέρα, τέτοια εποχή, ίδια φυλή.
Κι όμως τόσο διαφορετικά, 1000 περίπου Έλληνες παρέμειναν να αντιμετωπίσουν μια Μάχη με σίγουρο θάνατο. Μιας μάχης που στην αρχή της μπορούσε να κερδηθεί, το πιστεύαν, το ζητούσαν, έδειξαν πόσο αποφασισμένοι ήταν γι αυτό. Παρέμειναν όχι για να αυτοκτονήσουν άδικα, ίσως για να προετοιμαστούν καλύτερα οι υπόλοιποι Έλληνες για τις μάχες που ακολούθησαν, μα σίγουρα για να αφήσουν ένα μήνυμα που θα ζει για πάντα.

ΝΙΚΗ Η ΘΑΝΑΤΟΣ
(Το παρακάτω άρθρο γράφηκε σύμφωνα με την Ηροδότου Ιστορία, Βιβλίο Ζ - Πολύμνια)

Σε συμβούλιο που έκαναν οι Έλληνες στην Κόρινθο, αποφάσισαν να στείλουν μια μικρή ομάδα στις Θερμοπύλες για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες και να ανακόψουν την πορεία τους στα νότια, μέχρι να προετοιμαστούν καλύτερα για μεγάλη μάχη.
Η θέση του Ξέρξη και του στρατού του βρίσκονταν στην Τραχινία της Μηλίδας, ενώ οι Έλληνες είχαν καταλάβει τα στενά που είναι γνωστά στους ντόπιους ως Πύλες, αυτά που οι υπόλοιποι Έλληνες ονομάζουν Θερμοπύλες. Εκεί βρίσκονταν τα δύο αντίπαλα στρατεύματα, από τα οποία το ένα είχε τον έλεγχο όλης της περιοχής βόρεια από την Τραχίνα και το άλλο όλων των εκτάσεων προς το νότο.
Η ελληνική δύναμη που περίμενε την άφιξη του Ξέρξη απαρτιζόταν από τα εξής τμήματα: τριακόσιους πεζούς με βαρύ οπλισμό από τη Σπάρτη, πεντακόσιους από την Τεγέα κι άλλους τόσους από τη Μαντίνεια, εκατόν είκοσι από τον Ορχομενό της Αρκαδίας και χίλιους από την υπόλοιπη Αρκαδία από την Κόρινθο υπήρχαν τετρακόσιοι άνδρες, από τον Φλειούντα άλλοι διακόσιοι και από τις Μυκήνες οδόντα. Εκτός απ’ αυτά τα στρατεύματα από την Πελοπόννησο, υπήρχαν ακόμα τμήματα από τη Βοιωτία, με επτακόσιους άνδρες από τις Θεσπιές κι άλλους τετρακόσιους από τη Θήβα.
Οι Οπούντιοι Λοκροί και Οι Φωκείς υπάκουσαν επίσης στο πολεμικό κάλεσμα οι πρώτοι έστειλαν όλους τους μάχιμους άνδρες που είχαν και οι τελευταίοι χίλιους. Οι Έλληνες είχαν πείσει τις δυο αυτές πόλεις να συμμετάσχουν στην επιχείρηση στέλνοντας μήνυμα ότι αυτοί ήταν απλώς η εμπροσθοφυλακή κι ότι το κύριο σώμα του συμμαχικού στρατού αναμενόταν από μέρα σε μέρα. Η θάλασσα, από την άλλη μεριά, φυλασσόταν καλά από τον στόλο των Αθηναίων, των Αιγινητών και άλλων ναυτικών δυνάμεων. Έτσι δεν υπήρχε λόγος να φοβούνται, γιατί δεν ήταν θεός αυτός που απειλούσε την Ελλάδα αλλά θνητός και δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει άνθρωπος που να έχει γεννηθεί απαλλαγμένος από την πιθανότητα να αντιμετωπίσει κακοτυχίες στη ζωή του· και μάλιστα, όσο σπουδαιότερος ο άνδρας, τόσο μεγαλύτερη η κακοτυχία. Ο τωρινός εχθρός τους δεν αποτελούσε εξαίρεση ήταν κι αυτός θνητός και, αργά ή γρήγορα, οι προσδοκίες του θα διαψεύδονταν. Η έκκληση έφερε αποτέλεσμα και Οπούντιοι Λοκροί και οι Φωκείς έστειλαν τα στρατεύματά τους στην Τραχίνα.
Τα τμήματα των διάφορων εθνών διοικούνταν το καθένα από δικούς του αξιωματικούς, αλλά γενικός διοικητής του στρατού ήταν ο Σπαρτιάτης Λεωνίδας που απολάμβανε του θαυμασμού όλων.
Οι τριακόσιοι άνδρες που οδήγησε στις Θερμοπύλες διαλέχτηκαν από τον ίδιο κι είχαν όλοι γιους. Πήρε επίσης μαζί του τους Θηβαίους κάτω από τις διαταγές του Λεοντιάδη, γιου του Ευρύμαχου. Ο λόγος που αποφάσισε να πάρει στρατό από τη Θήβα και μόνο απ αυτήν, ήταν ότι οι Θηβαίοι είχαν δημιουργήσει υποψίες για φιλικά αισθήματα προς την Περσία, έτσι τους κάλεσε να πάνε στις Θερμοπύλες για να δει αν θα ανταποκρίνονταν ή θα αρνούνταν ανοιχτά να γίνουν μέλη της συμμαχίας. Εκείνοι έστειλαν πράγματι στρατό, αλλά δεν έπαψαν να τρέφουν κρυφή συμπάθεια για τον εχθρό.
Ο Λεωνίδας κι οι τριακόσιοι άνδρες του ξεκίνησαν από τη Σπάρτη πριν το κύριο σώμα του στρατού, για να ενθαρρύνουν με την εμφάνισή τους τους άλλους συμμάχους να πολεμήσουν και να τους εμποδίσουν να αυτομολήσουν στον εχθρό, πράγμα που ήταν ικανοί να κάνουν, αν έβλεπαν ότι οι Σπαρτιάτες δίσταζαν είχαν σκοπό, όταν θα τελείωναν τα Κάρνεια (αυτή η γιορτή εμπόδιζε τους Σπαρτιάτες να πάνε στο πεδίο της μάχης), να αφήσουν μια φρουρά ασφαλείας στην πόλη και να ξεκινήσουν με όλο το διαθέσιμο στρατό τους. Τα άλλα συμμαχικά κράτη αποφάσισαν να ενεργήσουν με τον ίδιο τρόπο, αφού την ίδια ακριβώς εποχή έτυχε να γίνονται σι Ολυμπιακοί αγώνες. Κανείς τους δεν περίμενε ότι η μάχη των Θερμοπυλών θα κρινόταν τόσο γρήγορα κι αυτός ήταν ο λόγος που έστειλαν μόνο μια εμπροσθοφυλακή.
Έτσι είχαν σκεφτεί να πράξουν. Ο Περσικός στρατός είχε πλησιάσει τώρα στο πέρασμα κι οι Έλληνες, αμφιβάλλοντας ξαφνικά για το αν είχαν τη δύναμη αντισταθούν, έκαναν συμβούλιο για να συζητήσουν την προοπτική υποχώρησης. Οι Πελοποννήσιοι υποστήριξαν την άποψη ότι ο στρατός έπρεπε να αποσυρθεί στην Πελοπόννησο και να οργανώσει την αντίστασή του στον Ισθμό. Όταν όμως οι Φωκείς και οι Λοκροί εξέφρασαν την αγανάκτησή τους γι’ αυτή την αλλαγή του σχεδίου, ο Λεωνίδας πήρε το μέρος τους κι είπε ότι θα έμεναν εκεί όπου βρίσκονταν, στέλνοντας έκκληση για βοήθεια σε όλα τα συμμαχικά κράτη, αφού ο αριθμός τους ήταν πολύ μικρός για να αποκρούσει τον Περσικό στρατό.
Όσο γινόταν αυτό το συμβούλιο, ο Ξέρξης έστειλε έναν ιππέα να υπολογίσει τη δύναμη του Ελληνικού στρατού και να παρατηρήσει τι έκαναν οι άνδρες. Προτού ακόμα φύγει από τη Θεσσαλία, είχε μάθει ότι είχε συγκεντρωθεί εκεί ένα μικρό σώμα στρατού, οδηγημένο από τους Λακεδαιμονίους με αρχηγό τον Λεωνίδα, απόγονο του Ηρακλή. Ο Πέρσης ιππέας πλησίασε το στρατόπεδο κι έκανε μια προσεκτική επιθεώρηση σε ό,τι μπορούσε να δει φυσικά, όλος ο στρατός, αφού οι άνδρες στη μέσα πλευρά του τείχους που το φρουρούσαν μετά την ανοικοδόμηση του δεν φαίνονταν από ‘κείνο το σημείο έτσι περιεργάστηκε αυτούς που είχαν καταλύσει έξω από το τείχος. Εκείνη τη στιγμή έτυχε να βρίσκονται εκεί οι Σπαρτιάτες και μερικοί απ’ αυτούς γυμνάζονταν, ενώ άλλοι χτένιζαν τα μαλλιά τους. Ο Πέρσης κατάσκοπος τους κοίταζε κατάπληκτος παρ’ όλα αυτά τους μέτρησε, παρατήρησε ότι άλλο έπρεπε να ξέρει και γύρισε με ηρεμία στο στρατόπεδο του. Κανείς δεν έκανε καμία προσπάθεια να τον πιάσει ούτε του έδωσαν καμία σημασία. Εκεί, είπε στον Ξέρξη ότι είχε δει.
Όταν ο Ξέρξης άκουσε αυτά, δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε, ότι δηλαδή οι Σπαρτιάτες προετοιμάζονταν να σκοτωθούν και να σκοτώσουν όσους μπορούσαν αυτό του φαινόταν γελοίο. Έτσι κάλεσε τον Δημάρατο, γιο του Αρίστωνα, που τον ακολουθούσε στην εκστρατεία και του επανέλαβε την αναφορά του κατάσκοπου με την ελπίδα ότι θα ανακάλυπτε τι σήμαινε η συμπεριφορά αυτή των Σπαρτιατών. Ο Δημάρατος απάντησε: «Κάποτε άλλοτε, όταν ξεκινούσαμε αυτή την εκστρατεία ενάντια στην Ελλάδα σου είχα μιλήσει γι’ αυτούς τους άνδρες, σου είπα τότε πώς προέβλεπα ότι θα κατέληγε αυτή η επιχείρηση κι εσύ με περιγέλασες δεν πασχίζω για τίποτα βασιλιά περισσότερο από το να σου αποκαλύψω την αλήθεια γι’ αυτό άκουσέ με και τώρα. Αυτοί οι άνδρες βρίσκονται εδώ για να υπερασπιστούν το πέρασμα κι ετοιμάζονται για τη μάχη είναι συνήθεια των Σπαρτιατών να περιποιούνται σχολαστικά τα μαλλιά τους όταν πρόκειται να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους. Σε διαβεβαιώ όμως ότι αν νικήσεις αυτούς τους άνδρες και τους υπόλοιπους Σπαρτιάτες που βρίσκονται ακόμα στην πατρίδα τους, δεν υπάρχει άλλο έθνος στον κόσμο που θα τολμούσε να σου αντισταθεί ή να κάνει την παραμικρή κίνηση εναντίον σου. Βρίσκεσαι αντιμέτωπος με το καλύτερο βασίλειο της Ελλάδας, αυτό που έχει τους γενναιότερους άνδρες». Ο Ξέρξης, ανίκανος να πιστέψει τα λόγια του Δημάρατου, αναρωτήθηκε πώς ήταν δυνατό να αντισταθεί ένας τόσο μικρός στρατός στη δική του δύναμη. Τότε του είπε: «Βασιλιά, θεώρησέ με ψεύτη, αν δεν γίνει αυτό που προέβλεψα».
Παρ’ όλα αυτά, ο Ξέρξης και πάλι δεν πείστηκε. Περίμενε μάλιστα τέσσερις μέρες σίγουρος ότι οι Έλληνες θα το έβαζαν στα πόδια την πέμπτη όταν αυτοί δεν είχαν κάνει ακόμα καμία κίνηση να αποχωρήσουν και η παρατεινόμενη παρουσία τους του φαινόταν καθαρή αναίδεια και παράτολμη τρέλα κυριεύτηκε από οργή κι έστειλε τους Μήδους και τους Κισσίους με διαταγή να τους συλλάβουν ζωντανούς και να τους οδηγήσουν μπροστά του. Οι Μήδοι υπάκουσαν και στη συμπλοκή που ακολούθησε σκοτώθηκαν πολλοί τους αντικαθιστούσαν όμως διαρκώς άλλοι και παρά τις φοβερές απώλειε, αρνούνταν να παραδεχτούν την ήττα τους. Αυτό απέδειξε σε όλους κα, κυρίως στον ίδιο τον βασιλιά ότι μπορεί να είχε πολλούς άνδρες στον στρατό του αλλά διέθετε ελάχιστους πολεμιστές. Η μάχη κράτησε όλη την ημέρα.
Οι Μήδο, μετά την πανωλεθρία που υπέστησαν υποχώρησαν και τη Θέση τους κατέλαβε ο Υδάρνης με τους επιλεγμένους Πέρσες στρατιώτες που ο βασιλιάς αποκαλούσε Αθάνατους που εξαπέλυσαν επίθεση απόλυτα σίγουροι ότι θα έδιναν σ’ αυτή την ιστορία ένα γρήγορο κι εύκολο τέλος. Όμως όταν άρχισε η σύγκρουση δεν είχαν καλύτερη τύχη από τους Μήδους όλα ήταν ακριβώς όπως και πριν αφού η μάχη γινόταν σε περιορισμένο χώρο κι οι Πέρσες πολεμούσαν με πιο κοντά δόρατα από τους Έλληνες και δεν είχαν το πλεονέκτημα της αριθμητικής υπεροχής τους. Από την πλευρά των Σπαρτιατών ήταν μια αξιομνημόνευτη μάχη είχαν καταλάβει ότι πολεμούσαν ενάντια σε έναν άπειρο εχθρό κι ένα από τα τεχνάσματα που χρησιμοποιούσαν ήταν να κάνουν όλοι μαζί μεταβολή και να προσποιούνται ότι υποχωρούσαν έντρομοι, όποτε οι εχθροί τους καταδίωκαν με ποδοβολητό και ιαχές. Αυτοί όμως τη στιγμή που τους προλάβαιναν οι Πέρσες, γύριζαν και τους αντιμετώπιζαν προκαλώντας τους τεράστιες απώλειες στη νέα μάχη που ξεσπούσε. Φυσικά είχαν κι αυτοί απώλειες αλλά όχι πολλές. Οι Πέρσες βλέποντας ότι οι επιθέσεις τους για την κατάληψη του περάσματος είτε κατά τμήματα είτε με όποιον άλλο τρόπο μπορούσαν να σκεφτούν ήταν μάταιες σταμάτησαν τις εχθροπραξίες κι υποχώρησαν.
0 Ξέρξης παρακολουθούσε τη μάχη από εκεί που καθόταν. Λέγεται μάλιστα, ότι στη διάρκεια των επιθέσεων πετάχτηκε τρεις φορές όρθιος από φόβο για την τύχη του στρατού του. Την επόμενη μέρα η μάχη άρχισε ξανά αλλά χωρίς μεγαλύτερη επιτυχία για τους Πέρσες που επανέλαβαν τις εχθροπραξίες με την ελπίδα ότι οι Έλληνες που ήταν τόσο λίγοι θα είχαν αρκετούς τραυματίες για να μην μπορούν πλέον να προβάλλουν αντίσταση. Μα οι Έλληνες ήταν ανυποχώρητοι τα στρατεύματά τους χωρίστηκαν σε τμήματα κατά έθνη τα οποία έμπαιναν με τη σειρά στην πρώτη γραμμή, εκτός από τους Φωκείς, που είχαν επιφορτιστεί με τη φύλαξη του ορεινού μονοπατιού. Έτσι όταν οι Πέρσες ανακάλυψαν ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει από την προηγούμενη μέρα υποχώρησαν γι’ άλλη μια φορά.
0 Ξέρξης δεν είχε ιδέα πώς να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Εκείνη τη στιγμή όμως ένας άνδρας από τη Μηλίδα ο Εφιάλτης γιος του Ευρύδημου, ελπίζοντας μια γενναιόδωρη ανταμοιβή ήρθε να πει στον βασιλιά τα σχετικά με το μονοπάτι που οδηγούσε πάνω από τα βουνά στις Θερμοπύλες προκαλώντας έτσι τον όλεθρο των Ελλήνων που κρατούσαν το πέρασμα. Αργότερα ο Εφιάλτης από φόβο για τους Σπαρτιάτες, απέδρασε στη Θεσσαλία και στο διάστημα της απουσίας του ορίστηκε αμοιβή για το κεφάλι του από τους Πυλαγόρες τους Αμφικτύονες που ήταν συγκεντρωμένοι στην Πυλαία. Λίγο καιρό αργότερα επέστρεψε στην Αντίκυρα όπου φονεύτηκε από τον Αθηνάδη τον Τραχίνιο. Έτσι πέθανε αργότερα ο Εφιάλτης.
Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή ήταν ο Ονήτης γιος του Φαναγόρα από την Κάρυστο κι ο Κορυδαλλός από την Αντίκυρα αυτοί που αποκάλυψαν στους Πέρσες το ορεινό μονοπάτι. Σίγουρα ο Ονήτης, μολονότι δεν ήταν από τη Μηλίδα θα μπορούσε να ξέρει το μονοπάτι αν είχε μείνει καιρό στην περιοχή. Αυτό πάντως δεν είναι διόλου πειστικό, αφενός γιατί οι Αμφικτύονες μετά από επισταμένες έρευνες όρισαν αμοιβή όχι για τον φόνο των δυο αυτών αλλά του Εφιάλτη του Τραχίνιου και δεύτερον γιατί ήταν αναμφίβολα η κατηγορία της προδοσίας αυτή που ώθησε τον Εφιάλτη να το σκάσει.
0 Ξέρξης ενθουσιάστηκε με την αποκάλυψη του Εφιάλτη και νέθεσε αμέσως την αποστολή στον Υδάρνη με τα στρατεύματα που αυτός διοικούσε. Αυτοί έφυγαν λίγο πριν την ώρα που ανάβουν τα λυχνάρια. Βάδιζαν όλη τη νύχτα, με τα βουνά των Οιταίων στο δεξί τους χέρι αυτά της, Τραχίνας στο αριστερό.
Νωρίς τα ξημερώματα βρίσκονταν στην κορυφή της ράχης κοντά στο σημείο που οι Φωκείς φρουρούσαν το μονοπάτι με χίλιους άνδρες. Οι Φωκείς είχαν προσφερθεί εθελοντικά στον Λεωνίδα ν’ αναλάβουν αυτή τη θέση.
Οι Φωκείς αντιλήφθηκαν την παρουσία τους αφού δεν φυσούσε καθόλου και ακούγονταν τα βήματα των στρατιωτών και τριξίματα των ξερών φύλλων, πετάχτηκαν όρθιοι κι άρπαξαν τα όπλα τους τη στιγμή που έφτασε ο εχθρός. Οι Πέρσες ξαφνιάστηκαν όταν αντίκρισαν στρατιώτες να ετοιμάζονται να υπερασπιστούν το πέρασμα ενώ δεν περίμεναν καμιά αντίσταση ο δρόμος τους ήταν κλειστός από οπλισμένους άνδρες. Ο Υδάρνης ρώτησε τον Εφιάλτη ποιοι ήταν γιατί ανησυχούσε μήπως ήταν Σπαρτιάτες όταν όμως έμαθε την εθνικότητα τους ετοιμάστηκε να τους επιτεθεί. Τα Περσικά βέλη έπεφταν πυκνά και οι Φωκείς νομίζοντας ότι αυτοί ήταν ο στόχος της επίθεσης βιάστηκαν να υποχωρήσουν στο ψηλότερο σημείο του βουνού όπου ετοιμάστηκαν να αντιμετωπίσουν το θάνατο. Οι Πέρσες, όμως πάντα μαζί με τον Εφιάλτη δεν ασχολήθηκαν άλλο μαζί τους αλλά πήραν το κατηφορικό μονοπάτι με τη μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα.
Οι Έλληνες στις Θερμοπύλες είχαν την πρώτη προειδοποίηση για τον όλεθρο που θα ερχόταν από τον μάντη Μεγιστία από την Ακαρνανία, που ήταν μαζί με τον Ελληνικό στρατό και πρόβλεψε την επερχόμενη καταστροφή αφού επιθεώρησε τα ζώα που είχαν θυσιαστεί. Ο Λεωνίδας τον διέταξε να φύγει από τις Θερμοπύλες για να μην αναγκαστεί να μοιραστεί την τύχη του στρατού. Εκείνος, ωστόσο αρνήθηκε κι έδιωξε μόνο το μοναχογιό του που υπηρετούσε στις συμμαχικές δυνάμεις. Ακόμα, λιποτάκτες που είχαν έρθει τη νύχτα από το εχθρικό στρατόπεδο ανέφεραν σχέδιο των Περσών για πλευρική επίθεση και τέλος την ώρα που ξημέρωνε οι σκοποί κατέβηκαν τρέχοντας από τα βουνά. Στο πολεμικό συμβούλιο που συγκλήθηκε αμέσως οι απόψεις διχάστηκαν αφού άλλοι υποστήριζαν ότι δεν έπρεπε να εγκαταλείψουν τη θέση τους κι άλλοι το αντίθετο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο στρατός διαιρέθηκε μερικοί σκορπίστηκαν και πολλά τμήματα έφυγαν για τις πόλεις τους ενώ άλλοι ετοιμάζονταν να σταθούν στο πλευρό του Λεωνίδα.
Λέγεται ότι ο ίδιος ο Λεωνίδας τους έδιωξε για να τους σώσει τη ζωή αλλά το θεώρησε ανάρμοστο για τους Σπαρτιάτες που είχε κάτω από τις διαταγές του να εγκαταλείψουν το σημείο που είχαν αναλάβει να υπερασπιστούν. Οι Σπαρτιάτες είχαν πάρει χρησμό από τους Δελφούς που έλεγε ότι ή θα χανόταν η πόλη τους από έναν ξένο ή θα σκοτωνόταν ένας Σπαρτιάτης βασιλιάς. Η προφητεία έλεγε τα εξής:
Ακούστε τη μοίρα σας, κάτοικοι της πλατιάς έκτασης της Σπάρτης,
είτε η ένδοξη, τιμημένη πόλη σας θα λεηλατηθεί από τους γιους του Περσέα
η, αν δεν γίνει αυτό, ολόκληρη η γη του Λακεδαίμονα
θα θρηνήσει το θάνατο ενός βασιλιά του οίκου του Ηρακλή.
Η δύναμη των λιονταριών η των ταύρων δεν θα τον συγκρατήσει,
αν έρθει εναντίον του, γιατί έχει τη δύναμη του Δια.
Και λέγω ότι δεν θα σταματήσει, ώσπου να καταστρέψει το ένα απ’ τα δυο.
Έτσι, με διαταγές του Λεωνίδα, τα συμμαχικά στρατεύματα εγκατέλειψαν τη θέση τους κι έφυγαν όλοι εκτός από τους Θεσπιείς και τους Θηβαίους που έμειναν πίσω με τους Σπαρτιάτες. Οι Θηβαίοι κρατήθηκαν από τον Λεωνίδα ως όμηροι οπωσδήποτε ενάντια στη θέλησή τους οι Θεσπιείς κάτω από τις διαταγές του Δημόφιλου γιου του Διαδρόμου, όμως αρνήθηκαν να υπακούσουν τη διαταγή και να εγκαταλείψουν τον Λεωνίδα και τους άνδρες του έμειναν και πέθαναν μαζί τους.
Το πρωί ο Ξέρξης έκανε μια σπονδή στον ανατέλλοντα ήλιο και περίμενε μέχρι την ώρα που συνήθως γεμίζει η αγορά προτού αρχίσει την προέλασή του. Ακολουθούσε απλώς τις οδηγίες του Εφιάλτη αφού η κάθοδος από την κορυφή είναι πολύ πιο σύντομη και ευθεία από τη μακριά και γεμάτη στροφές άνοδο. Όταν ο περσικός στρατός άρχισε την επίθεση οι Έλληνες κάτω από τις διαταγές του Λεωνίδα ξέροντας ότι βάδιζαν σε σίγουρο θάνατο βγήκαν στο πλατύτερο σημείο του περάσματος πολύ πιο μπροστά από κει που πολεμούσαν νωρίτερα στις μάχες των προηγούμενων ημερών υπερασπίζονταν το τείχος κι έκαναν ξαφνικές εξόδους στα στενότερα σημεία του περάσματος. Πολλοί Πέρσες σκοτώθηκαν εκεί, πίσω τους οι διοικητές του σώματος χτυπούσαν χωρίς διάκριση τα μαστίγια τους σπρώχνοντας τους άνδρες μπροστά. Πολλοί έπεσαν στη θάλασσα και πνίγηκαν κι ακόμα περισσότεροι ποδοπατήθηκαν ζωντανοί από τους δικούς τους. Κανείς δεν έδινε σημασία στους νεκρούς. Οι Έλληνες που ήξεραν ότι ο εχθρός ερχόταν από το ορεινό μονοπάτι άρα δεν είχαν ελπίδα σωτηρίας επιστράτευσαν όλο τους το θάρρος και πολέμησαν με μανία και απόγνωση.
Στο μεταξύ τα δόρατα τους είχαν σπάσει και σκότωναν τους Πέρσες με τα ξίφη τους. Στη διάρκεια αυτής της μάχης έπεσε ο Λεωνίδας πολεμώντας ηρωικά και μαζί του πολλοί διακεκριμένοι Σπαρτιάτες.
Ανάμεσα στους Πέρσες νεκρούς υπήρχαν επίσης πολλοί σπουδαίοι άνδρες ανάμεσά τους ήταν και ο Αβροκόμης και ο Υπεράνθης γιοι του Δαρείου από την κόρη του Αρτάνη τη Φραταγούνη. Ο Αρτάνης γιος του Υστάσπη κι εγγονός του Αρσάμη ήταν αδελφός του Δαρείου μια και η Φραταγούνη ήταν το μόνο παιδί του δίνοντάς τη στον Δαρείο ήταν σαν να του δίνει ολόκληρη την περιουσία του.
Έτσι, τα δύο αδέλφια του Ξέρξη έπεσαν εκεί πολεμώντας.
Ακολούθησε άγρια μάχη πάνω από το πτώμα του Λεωνίδα οι Έλληνες απώθησαν τέσσερις φορές τον εχθρό και, τελικά, το έσωσαν χάρη στην ανδρεία τους. Έτσι συνέχισαν να αγωνίζονται ώσπου ο στρατός που είχε ακολουθήσει τον Εφιάλτη έφτασε στο πεδίο της μάχης όταν οι Έλληνες τους είδαν άλλαξαν πάλι τακτική. Επέστρεψαν στο στενότερο σημείο του περάσματο, πίσω από το τείχος και παρατάχτηκαν σ ένα ενιαίο σώμα —όλοι εκτός από τους Θηβαίους— στον λόφο που υπάρχει στην είσοδο του περάσματος, εκεί όπου σήμερα στέκεται το πέτρινο λιοντάρι στη μνήμη του Λεωνίδα και εκεί αντιστάθηκαν μέχρι τον τελευταίο, με τα ξίφη τους όσοι τύχαινε να τα έχουν ακόμη και με τα χέρια και τα δόντια τους όσοι δεν είχαν ξίφη ώσπου οι Πέρσες προχωρώντας από μπροστά αφού σώριασαν το οχύρωμα σε ερείπια και κλείνοντάς τους από πίσω με κυκλωτική κίνηση τους κατέκλυσαν τελικά χτυπώντας τους.
Απ’ όλους τους Σπαρτιάτες και τους Θεσπιείς που πολέμησαν τόσο ηρωικά το πιο εκπληκτικό δείγμα θάρρους δόθηκε από τον Σπαρτιάτη Διηνέκη. Λέγεται ότι πριν από τη μάχη ένας ντόπιος από την Τραχίνα του είπε πως όταν οι Πέρσες ρίχνουν βέλη είναι τόσο πολλά ώστε κρύβουν τον ήλιο. Ο Διηνέκης τότε εντελώς ατάραχος μπροστά στο μέγεθος του περσικού στρατού είπε ότι ήταν ευχάριστη η είδηση που τους έφερνε ο ξένος από την Τραχίνα γιατί αν οι Πέρσες έκρυβαν τον ήλιο θα πολεμούσαν με σκιά. Λέγεται ότι διατύπωσε κι άλλες παρόμοιες φράσεις χάρη στις οποίες θα μείνει αλησμόνητος.
Μετά τον Διηνέκη τη μεγαλύτερη διάκριση κέρδισαν δύο Σπαρτιάτες αδελφοί ο Αλφεός κι ο Μάρωνας γιοι του Ορσιφάντη. Από τους Θεσπιείς αυτός που κατέκτησε τη μεγαλύτερη δόξα ήταν κάποιος Διθύραμβος γιος του Αρματίδη.
Οι νεκροί τάφηκαν εκεί όπου έπεσαν κα, μαζί τους όσοι είχαν σκοτωθεί προτού διατάξει ο Λεωνίδας τα υπόλοιπα στρατεύματα να φύγουν από το πέρασμα. Πάνω στον τάφο τους υπάρχει μια επιγραφή που τιμάει ολόκληρη τη δύναμη:
Τέσσερις χιλιάδες άνδρες από τη γη του Πέλοπα αντιμετώπισαν κάποτε εδώ τρία εκατομμύρια εχθρούς.
Λέγεται ότι από τους Σπαρτιάτες σώθηκε μόνο ένας με το όνομα Αριστόδημος ο οποίος ήταν τραυματισμένος στο αναρρωτήριο στους Αλπηνούς. Όταν επέστρεψε στην Σπάρτη αντιμετωπίστηκε με χλευασμό και περιφρόνηση. Ο Αριστόδημος όμως πείσμωσε, άντεξε και ένα χρόνο αργότερα, αρίστευσε στη μάχη των Πλαταιών, όπου απέδειξε μαχόμενος ότι δεν ήταν ρίψασπις.
Έπειτα από αυτά, στο πεδίο της μάχης των Θερμοπυλών στήθηκε μία επιγραφή που έγραφε:

«Ω ξειν, αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.» «Ω ξένε, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους, ότι εδώ κειτόμαστε (νεκροί), πιστοί στο ιερό καθήκον που μας ανέθεσαν.»

Ολυμπιακοί Αγώνες 2008



Αγωνιστική του σώματος αρετή, σύγκειται εκ μεγέθους και ισχύος και τάχους από την "Ρητορική" του Αριστοτέλους.


Άρχισαν οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες, άλλη μια πρωτοπορία των Ελλήνων που όλος ο κόσμος λάτρεψε και τους έφερε στην σημερινή πραγματικότητα της από το 1896.
Η συγκεκριμένη καταγωγή των Ολυμπιακών αγώνων έχει χαθεί στα βάθη του χρόνου που τους περιβάλλει. Υπάρχουν πολλές ιστορίες για την καταγωγή των Αγώνων, ο πρώτος καταγραμμένος εορτασμός των Αγώνων στην Ολυμπία ήταν το 776 π. Χ.. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή δεν ήταν και η πρώτη φορά που γίνονταν οι Αγώνες. Ήδη οι Μίνωες είχαν καθιερώσει αγώνες πριν το 2000 π.χ. την εποχή του Χαλκού όπως δείχνουν ανάγλυφες αναπαραστάσεις σε λίθινα αγγεία,τοιχογραφίες και εγχάρακτες σκηνές σε σφραγιδόλιθους.
Συνέχεια τους έχουμε και στην μυκηναϊκή εποχή, στην Ιλιάδα βλέπουμε ότι αγώνες γίνονταν σε διάφορες περιπτώσεις εορτασμών ή πένθους.
Δεν θα σχολιάσω τον τρόπο διεξαγωγής των σημερινών Ολυμπιακών Αγώνων οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με τους Ελληνικούς, πως θα μπορούσε άλλωστε αφού δεν υπάρχει το ομότιμο πια και είμαστε σε άλλη εποχή, απλά θα πω καλή επιτυχία στους Έλληνες Αθλητές!

δημοσιεύτηκε στις9/8/2008 στο http://ellinwn-politeia.blogspot.com/2008/08/2008.html

Ζώντας στην Κόλαση

Δημοσιεύτηκε στις 6/8/2008 στο http://ellinwn-politeia.blogspot.com/

Πριν από 63 έτη το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου πλησιάζει, μια νέα αυτοκρατορία γεννιέται, με αίμα και φωτιά όπως πάντα!

Σαν σήμερα οι Αμερικανοί βομβαρδίζουν για πρώτη φορά με ατομική βόμβα την Ιαπωνία με αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο 70.000 ανθρώπων και τον σταδιακό θάνατο 150.000 μέχρι σήμερα.

Για όσους ζήσανε εκείνες τις στιγμές στο βομβαρδισμένο έδαφος ήταν σαν να ζούσαν στην κόλαση, όπως και για ολόκληρο τον κόσμο τα επόμενα χρόνια. Για αρκετές δεκαετίες ο κόσμος φοβόταν ένα πυρηνικό πόλεμο, έως ότου καταρρέει το Σοβιετικό καθεστώς και ο κόσμος κοιμάται ξανά ήσυχος. Κι όμως ο κίνδυνος δεν πέρασε, δεν προέρχεται από το Ιράκ όπως μας έλεγαν οι Αυτοκράτορες, ούτε από την Ιορδανία και το Ιράν, είναι πολλές οι χώρες που μπορούν να φέρουν την ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη μας, Πακιστάν, Ινδία, Β. Κορέα... ακόμα ίσως λίγο αργότερα η Τουρκία που κατέχει πυρηνική τεχνολογία.

Οι βλακείες των κυβερνήσεων ολόκληρου του κόσμου μας έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση, μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει μόνο ο κίνδυνος των πυρηνικών βομβών αλλά και των εκατοντάδων πυρηνικών εργοστασίων, μερικά επικίνδυνα πεπαλαιωμένα, που μπορούν να φέρουν μεγάλο πλήγμα στη Γη και σε εμάς.

Μόνο ένας πραγματικός ΟΗΕ όχι το φερέφωνο των ΗΠΑ μπορεί να μας βγάλει από αυτή την κόλαση.

Εδώ μπορούμε να βοηθήσουμε εμείς οι Έλληνες αρκεί να ξανακοινονίσουμε το Ελληνικό πνεύμα και να το μεταλαμπαδεύσουμε, ξανά σε όλο τον κόσμο!

Ελπίδα


...Στην Θεογονία του Ησιόδου η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τον Ήφαιστο. Η Αθηνά της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της έδωσαν όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία.
Ο Δίας, ενοχλημένος από την πράξη του Προμηθέα να κλέψει τη φωτιά από τους θεούς και να τη μεταφέρει στους ανθρώπους, του στέλνει την Πανδώρα για σύζυγο. Ο Προμηθέας, καχύποπτος, αρνείται να τη δεχτεί. Αλλά ο αδελφός του ο Επιμηθέας δέχεται για γυναίκα του την Πανδώρα η οποία φέρνει μαζί της ένα μυστηριώδες κουτί, δώρο του Δία για το γάμο τους. Η περίεργη Πανδώρα ανοίγει το κουτί που περιείχε όλα τα δεινά που εξαπλώνονται με τον τρόπο αυτό στον κόσμο. Όταν η Πανδώρα κλείνει το κουτί, έχει μείνει μέσα, τελευταία, η...

Ελπίδα
Το τελευταίο καταφύγιο κάθε Ανθρώπου από τότε που έχει συναίσθηση, από την άγνωστη εκείνη στιγμή που ξεπέρασε την απλή ζωώδη αίσθηση που ονομάζουμε ένστικτο.
Ελπίδα που δεν ξεπέφτει στην μοιρολατρία, γιατί τότε δεν είναι παρά μόνο το ίδιο το ένστικτο που μας παρακινεί ή πιο σωστά μας σταματά από το να έχουμε πραγματική Ελπίδα.
Ο γνωστός ωχαδερφισμός που μας σκοτώνει σαν Έθνος είναι η μοιρολατρία που κληρονομήσαμε από τους ανατολίτες που κατακτήσαμε -Τούρκοι, Ιουδαίοι- ενώ οι ίδιοι αντέγραψαν όλα όσα “καλά” διδάχτηκαν από τους Προγόνους μας.
Μόνο μέσω μακροχρόνιου σχεδίου, σκληρής εργασίας και γνώσεων μπορούμε να ελπίζουμε πάλι. Μόνο με σχέδιο και όχι με ενστικτώδεις κινήσεις μπορούμε να αρχίσουμε να οικοδομούμε πάλι ένα λαμπρό μέλλον για την πατρίδα μας. Εργασία τόσο στον ψυχικό όσο και σωματικό τομέα που θα ωφελεί πρώτα εμάς, ναι τον εαυτούλη μας, γιατί μόνο ένας ψυχικά, σωματικά υγιής άνθρωπος μπορεί να εργαστεί τόσο για τον εαυτό του όσο και για την πατρίδα του. Και περισσότερο να έχουμε γνώσεις, γνώσεις για την χώρα και τον λαό μας όσο και για τους “εχθρούς” και “φίλους” μας. Μόνο μέσω την γνώσης μπορούμε να καταστρώσουμε καθώς και να αλλάξουμε το όποιο σχέδιο, μέσω της γνώσης θα εργαστούμε καλύτερα τόσο για εμάς όσο και για την πατρίδα μας.
Μέσω της Γνώσης θα μπορέσουμε να φέρουμε ακόμα μια Νίκη, αυτή που θα μας βγάλει από το τέλμα της μικρής και ασήμαντης Ελλάδος και να ξαναζήσει η Μεγάλη Ιδέα! Ότι κι αν γίνει έστω και αν χρειαστεί να καταστραφούν τα πάντα γύρω μας πρέπει όπως ο Φοίνικας να αναγεννηθούμε πάση θυσία και να φέρουμε αυτή τη Νίκη.
Κανείς δεν θα μας την φέρει, Άγγλοι, Γάλοι, Γερμανοί, όλοι θα προσπαθήσουν να μας την πάρουν όπως πήραν κομμάτια της ιστορίας μας για δικά τους, μόνο στη δική μας βοήθεια να ελπίζουμε και να μαχόμαστε για μια ακόμη νίκη, την Σωτήρια Νίκη!